Misja

Misją Zgromadzenia Księży Marianów są: szerzenie tajemnicy Niepokalanego Poczęcia Maryi, modlitwa za zmarłych oraz szeroko pojęta ewangelizacja i katechizacja zwłaszcza tam, gdzie warunki są najtrudniejsze. Wiele uwagi Zgromadzenie poświęca pracy na misjach w Afryce, Azji, Ameryce Południowej i Europie Wschodniej. Marianie to pierwszy zakon w całym Kościele, który nosi w swojej nazwie Niepokalane Poczęcie NMP i jedyny, którego celem jest szerzenie tego misterium w Kościele. Ten tytuł został obrany na dwa wieki przed ogłoszeniem dogmatu o Niepokalanym Poczęciu Maryi.

Niepokalane Poczęcie oznacza, że Maryja za szczególną łaską Boga, mocą przyszłych zasług Chrystusa, została zachowana od grzechu pierworodnego i w ten sposób została przygotowana do tego, aby stać się Matką Syna Bożego. Ta prawda wiary jest ściśle związana z tajemnicą Bożego Miłosierdzia i jest dowodem na to, że miłość Boga jest większa i potężniejsza od sił zła i grzechu ludzkiego. W dzisiejszych czasach, kiedy zło w licznych jego przejawach, odnosi triumf i staje się wszechobecne, szczególnie ważne jest by głosić prawdę o Niepokalanym Poczęciu i Bożym Miłosierdziu. W obliczu zła wielu ludzi, także chrześcijan, traci nadzieję. Przychodzi zwątpienie, czy warto jest żyć zgodnie z wartościami, które głosi Ewangelia? Prawda o Niepokalanym Poczęciu dowodzi, że zwycięstwo grzechu nigdy nie było i nie jest całkowite. Zło zostało pokonane za sprawą Jezusa Chrystusa, a ostatnie słowo w historii świata należy do miłości Boga.
Niepokalane Poczęcie Maryi potwierdza godność każdej osoby ludzkiej od momentu jego poczęcia. Oznacza, że Bóg ma swój plan wobec każdego człowieka od narodzin aż do naturalnej śmierci. To bardzo ważne w naszych czasach, gdy w tak wielu krajach prawo do zabijania nienarodzonych dzieci oraz eutanazja są uznawane za coś dozwolonego, oczywistego lub wręcz za jedno z podstawowych osiągnięć cywilizacyjnych.

Marianie szczególną troską otaczają dusze zmarłych, którzy nie przygotowali się odpowiednio na śmierć. Modlą się za nich i zachęcają do tego innych ludzi. Pamięć o zmarłych wyraża się nie tylko w modlitwie, ale także w ofierze Mszy św. i w praktyce odpustów ofiarowanych za dusze zmarłych. To ważny akt bezinteresownej pomocy i miłosierdzia wobec tych, którzy sami już sobie nie mogą pomóc i mogą liczyć jedynie na wsparcie żyjących. Modlitwa za zmarłych kieruje naszą uwagę na realne doświadczenie śmierci, z którym będzie musiał zmierzyć się każdy z nas. Jednym z najpoważniejszych problemów naszych czasów jest utrata sensu ludzkiego umierania, co jest skutkiem utraty sensu życia. Umieranie bez Boga jest czymś strasznym. Ojciec Papczyński uczy nas żyć w perspektywie śmierci, jako ostatecznego spotkania z Bogiem, wejścia w pełnię życia wiecznego. Jedynie człowiek, który akceptuje taką perspektywę śmierci i podchodzi do niej bez lęku, będzie potrafił w pełni i radośnie przeżywać swoje życie. Każdy przechodzi przez bramę śmierci do nowego życia zdany tylko na siebie, ale to nie znaczy, że całkowicie samotnie. Śmierć jest zwieńczeniem życia oraz momentem ostatecznego spotkania i rozliczenia z Bogiem.

Trzeci rys mariańskiego charyzmatu to szeroko pojęta ewangelizacja i katechizacja, zwłaszcza wśród ubogich i pokrzywdzonych. Każdy ochrzczony i bierzmowany jest zobowiązany do realizowania misyjnego powołania: „Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu…”. Świeccy mogą wypełniać tę misję na rożne sposoby: m. in. poprzez pomoc kapłanom we własnej parafii, a także poprzez wspieranie misjonarzy, którzy pracują na misjach, gdzie Chrystus jest jeszcze nieznany.