Brazylia

Największe pod względem powierzchni i liczby mieszkańców państwo Ameryki Południowej oraz piąte pod względem wielkości państwo świata liczy ponad 200 milionów mieszkańców. Grupy etniczne: biali – 53,7%, Mulaci i Metysi – 38,5%, czarni – 6,2%, inni (głównie Japończycy, Arabowie, Indianie) – 0,9%. Społeczeństwo cechuje ogromna dysproporcja pomiędzy stosunkowo nieliczną grupą osób bardzo zamożnych i tych żyjących w skrajnej nędzy. Ubóstwo, zacofanie a nawet głód szerzą się zwłaszcza na północy kraju, gdzie panuje trudny tropikalny i zwrotnikowy klimat.
Obecnie katolicy stanowią około 62–63% ogółu społeczeństwa, a protestanci 19–20%. Pozostali to: spirytualiści, animiści, wyznawcy candomblé i okultyzmu, buddyści i szintoiści. Niewierzący stanowią 7,4–10% społeczeństwa. Niestety, nawet wśród chrześcijan dość powszechne są praktyki spirytyzmu, okultyzmu, magii, zabobony. Zauważa się też masowe przechodzenie katolików do sekt (20 lat temu katolików było 90%, dzisiaj jest 62–63%). Spowodowane jest to stosunkowo niewielką liczbą kapłanów, misjonarze często obsługują nawet do 40 kaplic dojazdowych odległych o 100–200 km. Z tego powodu częstość wizyt ogranicza się do spotkań z wiernymi jedynie raz do roku. Wielką pomocą w ewangelizacji jest naturalna pobożność ludu brazylijskiego i jego przywiązanie do Matki Bożej.
Ubodzy zamieszkujący w tzw. interiorze (na wsi) domagają się, aby misjonarze pomagali im dostarczając odzież, buty, lekarstwa. W ostatnich latach zauważa się poprawę warunków życia w Brazylii. Największym wyzwaniem misyjnym jest zatrzymanie procesu odchodzenia wiernych od Kościoła katolickiego.
 

Marianie w Brazylii.

Marianie rozpoczęli pracę w tym kraju w 1964 roku, w odpowiedzi na apel papieża Jana XXIII na Soborze Watykańskim II o podjęcie misji w krajach Ameryki Łacińskiej, gdzie brakuje kapłanów. Pierwszych pięciu marianów otworzyło misję w północnej części kraju. Następna grupa przybyła do Brazylii pięć lat później i zaczęła pracować wśród najuboższej ludności na przedmieściach Kurytyby, na południu kraju. Powoli, ale systematycznie wzrastała liczba powołań i tym samym liczba księży Brazylijczyków, co zaowocowało nowymi placówkami, w tym w dzielnicach biedy i handlu narkotykami jakimi są favele w Rio de Janerio.
Szczególnym wkładem marianów w kościół na terytorium Brazylii było otwarcie Apostolatu Miłosierdzia Bożego, który wydał Dzienniczek św. Faustyny po portugalsku i wiele materiałów propagujących orędzie o Bożym Miłosierdziu. Marianie wybudowali również Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Kurytybie, które jest ważnym miejscem modlitwy i formacji duchowej świeckich apostołów Miłosierdzia Bożego.
W 2011 roku marianie podjęli nową misję na północy Brazylii w Crateus, jednego z najbardziej ubogich i trudnych klimatycznie rejonów kraju z niewielka liczbą kapłanów.