Kazachstan

Kazachstan to olbrzymi islamski kraj w Azji Środkowej zamieszkały przez 16 mln osób. Katolicy stanowią 0,03% mieszkańców kraju, islam wyznaje 55% osób; prawosławni to 40%. Narodowości Kazachstanu: Kazachowie (65 proc.), Rosjanie (25 proc.). Pozostali to Kozaki, Tatarzy, Polacy, Ukraińcy, Czeczeni, Ungusze, i inni. Klimat kraju jest umiarkowany, suchy, skrajnie kontynentalny. Różnice temperatur lata (do +40 °C) i zimy (do -45 °C) oraz nocy i dnia są nadzwyczaj duże. Lato jest długie i gorące, zima równie długa i mroźna, zaś wiosna i jesień są bardzo krótkie. W centralnej części Kazachstanu opady praktycznie nie występują, na północnych i południowych obrzeżach dochodzą zaledwie do 300 mm rocznie.
W latach 30 i 40, w Kazachstanie osiedliło się kilka milionów Rosjan, Ukraińców, Niemców i Polaków, którzy z rozkazu Stalina jako niewolnicy zagospodarowali ten bezludny i dziki kraj. Najliczniejsza zsyłka Polaków do Kazachstanu nastąpiła w 1936 roku. Tych, którzy nie chcieli poddać się kolektywizacji, załadowano do bydlęcych wagonów i po 2 – 3 miesiącach podróży wysadzano w grupach stuosobowych wzdłuż linii kolejowej w bezkresnym, bezludnym stepie. Kazano im budować ziemianki i zakładać kołchozy. Ocenia się, że spośród 250 tys. osób wywiezionych wtedy do Kazachstanu, ponad 100 tys. nie przeżyło pierwszej zimy. Do Kazachstanu zesłano również Polaków, zamieszkujących wschodnie tereny Rzeczpospolitej, które zostały zajęte przez Armię Czerwoną 17 września 1939 roku. Większość zesłanych nigdy nie powróciła do ojczyzny.
Obecnie w Kazachstanie mieszka ok. 300 tys. Polaków, choć oficjalne dane podają tylko 100 tys. Do 1991 roku, do czasu upadku Związku Radzieckiego, do którego Kazachstan przynależał, chrześcijaństwo poddawano licznym represjom. Zesłani chrześcijanie byli pozbawieni regularnej opieki duszpasterskiej. Po odłączeniu się Kazachstanu od Związku Radzieckiego wprowadzono tu większą swobodę religijną, chociaż nadal dominuje islam, a chrześcijaństwo jest nadal w praktyce ograniczane i deprecjonowane.

Marianie w Kazachstanie

W odnowie wiary w Kazachstanie kluczową role odegrali marianie. W 1980 roku przybył do Krasnoarmiejska (dzisiejsza Tajynsza) wyświęcony w tajemnicy przez władzami komunistycznymi na Ukrainie, marianin ks. Jan Lenga. Ks. Lenga we współpracy z potomkami zesłańców polskich, ryzykując zesłanie do łagrów, wybudował kościół i dom parafialny. Po upadku reżimu sowieckiego, Ojciec Święty mianował ks. Jana Lengę administratorem apostolskim pięciu byłych republik sowieckich: Kazachstanu, Tadżykistanu, Kirgistanu, Uzbekistanu i Turkmenistanu. Z pomocą przyszli marianie z Polski, który rozpoczęli prace w Krasnoarmiejsku (Tajynszy) dojeżdżając z posługą sakramentalną do wielu miast i wiosek w Kazachstanie i innych posowieckich republik. W 1992 roku marianie rozpoczęli także prace w Karagandzie, gdzie najpierw pracowali w katedrze, a potem zorganizowali od podstaw parafię pw. Matki Kościoła i wybudowali kościół parafialny i mały klasztor. Było to możliwe dzięki ofiarności i wsparciu dobrodziejów mariańskich. W pierwszych latach pracy w Kazachstanie, marianie mieszkali w najtrudniejszych warunkach, pozbawieni bieżącej wody, z toaletami na zewnątrz, co przy temperaturach sięgających zimą do -50 C i buranach śnieżnych było dużym wyzwaniem.
Dzisiaj w Kazachstanie marianie pracują w dwóch placówkach: w Tajynszy i Karagandzie, gdzie prowadzą parafie, głoszą rekolekcje, pomagają okolicznym kapłanom i prowadzą na szeroką skalę działalność charytatywną zwłaszcza dla dzieci osieroconych i z patologicznych rodzin oraz chorych. Otaczają duszpasterska opieką siostry zakonne, które odgrywają ważna rolę w odnowie wiary tamtejszego Kościoła. Ewangelizację utrudnia prawo wyznaniowe, które zabrania działalności kapłanów wśród muzułmanów.