Ukraina

Ukraina to państwo w Europie Wschodniej zamieszkałe przez ponad 45 mln mieszkańców, z czego 78% to Ukraińcy; 17% to Rosjanie, 0,3% to Polacy. Pozostali to Białorusini, Mołdawianie, Tatarzy, Bułgarzy i inni.
Pierwotne struktury Ukrainy sięgają lat 945–957. Włodzimierz I, w 988 roku, przyjął chrzest i uczynił z chrześcijaństwa oficjalną religię państwową. Przez wieki na terenach dzisiejszej Ukrainy dochodziło do licznych wojen i podziałów. Na początku XX wieku Ukraińska Republika Ludowa została włączona do ZSRR. Wtedy też miała miejsce powszechna ateizacja społeczeństwa i prześladowanie Kościoła zwłaszcza katolickiego.
Od 1991 roku Ukraina jest suwerennym państwem zasadniczo cieszącym się wolnością religijną. Od tego czasu następuje odrodzenie się wiary i struktur Kościoła katolickiego. W tym procesie znaczącą rolę odegrali kapłani z Polski.
Dominuje tutaj prawosławie 76%, greko katolicy - 8%, rzymsko katolicy - 2,2 %. W niektórych rejonach katolicyzm w dalszym ciągu jest deprecjonowany (Krym).

Marianie na Ukrainie

Pierwsze ślady obecności marianów na Ukrainie sięgają XVIII wieku. Niestety, w wyniku wrogiej dla Kościoła (1795) polityki mocarstw rozbiorowych i późniejszej kasaty zakonów (1832) wszystkie placówki na tych terenach uległy likwidacji, a marianów wypędzono.
Powrót marianów na Ukrainę nastąpił w czasie prześladowań kościoła katolickiego przez okupanta sowieckiego. Szczególną rolę odegrali tutaj księża przybyli z Łotwy: ks. Bernard Mickiewicz (1970 rok) i ks. Władysław Wanags (1977 rok). Obydwaj byli szykanowani i wiezieni w łagrach. W latach osiemdziesiątych, w konspiracji przed władzami, do Zgromadzenia wstąpiło 9 kandydatów. Niektórzy z nich, dla ukrycia swoich zamiarów, pracowali jako robotnicy. W tajemnicy poznawali Konstytucje mariańskie i zdawali egzaminy z filozofii i teologii, ryzykując zesłaniem na Syberię, a nawet utratę życia. Po otrzymaniu święceń kapłańskich, (niektórzy w konspiracji) dojeżdżali z posługą kapłańską do wielu mniejszych miejscowości na terenach Ukrainy i byłych republik Związku Radzieckiego. W czasach odwilży aktywnie uczestniczyli w procesie odzyskiwania skonfiskowanych kościołów i budowy nowych.
Szczególnie zasłużył się ks. Władyslaw Wanags, który odbudował lub wybudował 30 świątyń w Grodku i okolicach. Także inni: ks. J. Bielecki (Duszambe-Tadzekistan, Połone, Latyczow, Pisarowka, Chmielnicki); ks. A. Andruszczyszyn (Berezdow, Latyczow, Slawuta); ks. Albert Galecki (Żytomierz, Berdyczów); ks. W. Tkacz (Ryga, Leningrad, Gryczany, Gwardiejskoje); ks. L. Tkaczuk odzyskał pierwszy na terenach Związku Sowieckiego kościół w Czerniowach oraz zorganizował parafię w Mogilowie Podolskim oraz Sewastopolu; ks. J. Zimiński odzyskał skonfiskowany kościół w Charkowie i przy pomocy współbraci znacząco przyczynił się do odrodzenia Kościoła na terenach wschodniej Ukrainy i zorganizowania tam struktur dla nowej diecezji.
Po odzyskaniu wolności religijnej (1990) na Ukrainie utworzono oficjalne mariańskie placówki misyjne, które istnieją do dzisiaj: Czerniowce, Grodek Podolski, Mogilew Podolski, Charków, Chmielnicki, Sewastopol (Krym). Z każdej placówki marianie dojeżdżają do sąsiednich miejscowości, w których nadal brakuje kapłanów.
Na Ukrainie dominuje duszpasterstwo parafialne, ale marianie prowadza także Dom Miłosierdzia dla osób starszych i bezdomnych w Grodku, Wydawnictwo Słowo wśród nas w Charkowie publikujące literaturę w języku ukraińskim i rosyjskim; duszpasterstwo uzależnionych w Mogilowie, duszpasterstwo rodzin w diecezji Kamieniec Podolski, a także duszpasterstwo Polonii w Gródku. Szczególnym wyzwaniem jest praca w nowo powstałej parafii w Charkowie, na terenie której zamieszkuje blisko 250 tys. osób, w tym ok. 30 tys. studentów. Wymagająca jest także praca w liczącym 400 tys. mieszkańców Sewastopolu na Krymie. W wynajętych pomieszczeniach w bloku mieszkalnym marianie prowadzą jedyną katolicką parafię w tym mieście. Niestety, wieloletnie starania o odzyskanie skonfiskowanego budynku kościoła wciąż nie przyniosły rezultatów.